01- හනුමා
සැලකිය යුතුයි.
කතා අන්තර්ගත රසය නොනැසී පවත්වා ගැනීම සඳහා සිංහල භාෂාවේ අසභ්යය යැයි සම්මත වචන මෙම ලිපිය තුළ අඩංගු කර ඇත. කරුණාකර ඔබේ හය හතර නොදත් දරුවා මෙය කියවීම සඳහා යොමු නොකරවන්න. විළි බිය හඳුනන්නන් මෙය කියවීමෙන් වළකින්න.
එක පාර මේ POST එක කියවන්න එපා. මේක කියවන්න කලින් මේකෙ INTRODUCTION එක මෙතනින් කියවලා එන්න.
මේ ලිස්ට් එක අංක එකෙන් පටන් ගෙන ඉස්සරහට යනකොට යමෙක් හිතන්න පුළුවන් 01 කිව්වෙ, මූ ඔය ලිස්ට් එකේ පට්ටම කැරියද කියලා.
මම මේ අංක 01, 02 දැම්මෙ මට මුණ ගැසුන පිළිවෙලට. මුන්ගෙන් පට්ටම කැරියා, අමුම අමු කුහකයා කව්ද කියලා අංක 01 තීරණය කිරීම මම මේක කියවන අයට බාර දෙනවා.
හරි, දැන් ඉතින් කතාව පටන් ගනිමු.
මුලින්ම කියන්න ඕන මේ ලියන හැම දෙයක්ම මගේ අතීතය හා සම්බන්ධ ඇත්තටම සැබෑ ජීවිතේ සිද්ධ වුණ දේවල්. මේවා ලියන්නේ කාටවත් පහර ගන්න නෙමෙයි. කියවලා තෙරුම් අරගෙන තමන්ගෙ දරුවන්ටවත් කුහකයන් නොවී සමාජය ට වැඩදායී පුරවැසියන් වීමට ඉගැන්වීම සඳහාමයි. ඒ නිසා මම හිතනවා මේක කියවන අය මන් කිව්ව දේවල් තෙරුම් ගනීවි කියලා.
නුවරින් උදේ 6.30 ට පිටත් වුන ලංගම බස් එක වීරවිල ට එනකොට හවස 3 විතර වුණා. ඒක එක්තරා විදියක අමුතු අත්දැකීමක්. බස් එකේ යන එක වෙහෙසකර වුණාට වේගයෙන් පිටිපස්සට යන කුඹුරු යායවල්, ගහ කොළ, වැව්, ඇළවල් දකිනකොට මහන්සිය ඉබේම මඟ හැරෙනවා.
මම මේ යන්නෙ මගේ මුල්ම ජොබ් එකේ සයිට් එකට. SITE OFFICE එක වගෙම අපේ නවාතැන තිබුණෙත් වීරවිල වැව සහ හමුදා කඳවුරට හැරෙන හංදිය මැද්දට වෙන්න.
මේ නවාතැන හා අවට පරිසරය, ඒ වගේම සයිට් එකේ මිනිස්සු ගැන විස්තර කරන්න ගියොත් කතාව ගොඩක් දික් වෙනවා.
මේ ලියන හැම වචනයක්ම අමූලික ඇත්ත. මේ සිද්ධියට සම්බන්ධ උන්ගෙ හෘද ශාක්ෂිය කියාවි ඒක.
හනුමයි, හඳයයි, මමයි සෙට් වුණේ එකම සයිට් එකේ, එකම නවාතැනේ, එකම කාමරයට. මුල් දවස් ටිකේ වැල්ලවායෙ ගෙදර ඉඳලා ආව ජිලාපෝල් පස්සෙ කාලෙක අපේ නවාතැනට ආවා.
මම කලින් INTRO එකේ පැහැදිලි කළා වගේ කැම්පස් එකේ සිරිබිරිස් හිටිය විදියට තව දුරටත්, හැමදාම ඉඳීවි කියලා මෙතන 02 උනුත් හිතුවා. වෙසෙසින්ම හනුමා. හනුමා මුල ඉඳලම හිටියෙ කෙරුමා වගෙයි. හැම වෙලේම හැදුවෙ මුදුනා වෙන්න. හනුමගෙ CLASS MATE සීනියර් ඉංජෙකුත් එතන හිටිය නිසා මුගෙ රස්නෙ තවත් වැඩි වුණා.
මට කට්ටිය කතා කලේ මගෙ නමින් සාලිය කියලා. ඒ නමත් වාසියට හරවගත්ත මේ කුහකයා යන යන තැන්වල මට කතා කළේ "ආ සාලයා" කියලා. නත්නම් "අඩෝ සිරියා" කියලා. මම මූට මුගේ නමින් සංජීව කියලා කියද්දිත් මූ පාවිච්චි කළේ අර නම්.
හිතන්න, වැඩබිමක කම්කරුවන්, සුප්පන්, TO කාරයන්, කෝකියන්, Draughtmen ඇතුළු උස් පහත් මිනිස් සමූහයක් ඉදිරිපිට මේ විදියට කථා කළාම ඇතිවන තත්වය. මම කලින් INTRO එකේ කිව්වෙ එකයි. මුන් හිතුවෙම සිරිබිරිස් ට මොනවා කිව්වත්, මොනවා කළත් ඒක අහගෙන හිස නමාගෙන ඉන්න ඕන. කියන හැඟීමෙන් තමයි මේ කුහකයා වැඩ කළේ.
අන්තිමට වැඩබිමේ සුප්පන් පවා මට සාලයා, සිරියා කියන්න ගත්තා. තමන් ට ආත්ම ගරුත්වයක් නැති, ආත්ම ගරුත්වය කියන එකේ තෙරුම දන්නෙ නැති 02 කුහක ගේම පටන් ගත්තෙ ඔය විදියට.
එක දවසක් මම දවල්ට කෑම ට ගියේ සයිට් එකෙන් ආව ගමන්මයි. කෑම මේසෙ ඔක්කොම පිරිලා. ඉඩ නෑ ඉඳගන්නවත්. සින්ක් එක ලඟට අත් සෝදන්න ගිය මම අතේ තිබුන ෆෝන් එක හනුමට දුන්නෙ "පොඩ්ඩක් මේක අල්ල ගනින් මම අත හෝද ගන්නකන්" කියලා. ෆෝන් එක තියන්න තැනක් නැති නිසාත්, බැචා නිසාත් එහෙම කිව්වේ. මේ සක්කිලියා ඔක්කොම ඉස්සර පිට ගත් කටටම කිව්වා "උඹෙ ෆෝන් එක මොකටද මම තියාගන්නෙ, උඹ තියාගනින් උඹට ඕන තැනක" කියලා.
අසරණ වුණ මට වාත කාලේ සින්නෙක් කිව්ව දෙයක් මතක් වුණා.
"තොපිට මෙහෙ අම්මලා, තාත්තලා නෑ. ලෙඩට දුකට හැම දේටම ඉන්නෙ බැචාල. ඒ නිසා තොපි ඔක්කොම සහෝදරයො වගෙ ඉන්න ඕන".
මේ වගේ බැචත්වයට නිගා දෙන වැඩ කරපු හනුමා තවත් දවසක ඔෆිස් එකේ Draughtman කෙල්ලගෙ කොම්පියුටර් එකේ ඇසැබි වීඩියෝ දර්ශන දාපු ෆෝල්ඩර්ස් හදලා ඒක මගෙ නමින් සේව් කරළා.
ඉතින් හාමතයො, උඹම කියපන් මුන් එන ගෙට්ටුවකටවත් මට එන්න හිතේ ද,..?
හරි, දැන් ඉතින් කතාව පටන් ගනිමු.
මුලින්ම කියන්න ඕන මේ ලියන හැම දෙයක්ම මගේ අතීතය හා සම්බන්ධ ඇත්තටම සැබෑ ජීවිතේ සිද්ධ වුණ දේවල්. මේවා ලියන්නේ කාටවත් පහර ගන්න නෙමෙයි. කියවලා තෙරුම් අරගෙන තමන්ගෙ දරුවන්ටවත් කුහකයන් නොවී සමාජය ට වැඩදායී පුරවැසියන් වීමට ඉගැන්වීම සඳහාමයි. ඒ නිසා මම හිතනවා මේක කියවන අය මන් කිව්ව දේවල් තෙරුම් ගනීවි කියලා.
නුවරින් උදේ 6.30 ට පිටත් වුන ලංගම බස් එක වීරවිල ට එනකොට හවස 3 විතර වුණා. ඒක එක්තරා විදියක අමුතු අත්දැකීමක්. බස් එකේ යන එක වෙහෙසකර වුණාට වේගයෙන් පිටිපස්සට යන කුඹුරු යායවල්, ගහ කොළ, වැව්, ඇළවල් දකිනකොට මහන්සිය ඉබේම මඟ හැරෙනවා.
මම මේ යන්නෙ මගේ මුල්ම ජොබ් එකේ සයිට් එකට. SITE OFFICE එක වගෙම අපේ නවාතැන තිබුණෙත් වීරවිල වැව සහ හමුදා කඳවුරට හැරෙන හංදිය මැද්දට වෙන්න.
මේ නවාතැන හා අවට පරිසරය, ඒ වගේම සයිට් එකේ මිනිස්සු ගැන විස්තර කරන්න ගියොත් කතාව ගොඩක් දික් වෙනවා.
මේ ලියන හැම වචනයක්ම අමූලික ඇත්ත. මේ සිද්ධියට සම්බන්ධ උන්ගෙ හෘද ශාක්ෂිය කියාවි ඒක.
හනුමයි, හඳයයි, මමයි සෙට් වුණේ එකම සයිට් එකේ, එකම නවාතැනේ, එකම කාමරයට. මුල් දවස් ටිකේ වැල්ලවායෙ ගෙදර ඉඳලා ආව ජිලාපෝල් පස්සෙ කාලෙක අපේ නවාතැනට ආවා.
මම කලින් INTRO එකේ පැහැදිලි කළා වගේ කැම්පස් එකේ සිරිබිරිස් හිටිය විදියට තව දුරටත්, හැමදාම ඉඳීවි කියලා මෙතන 02 උනුත් හිතුවා. වෙසෙසින්ම හනුමා. හනුමා මුල ඉඳලම හිටියෙ කෙරුමා වගෙයි. හැම වෙලේම හැදුවෙ මුදුනා වෙන්න. හනුමගෙ CLASS MATE සීනියර් ඉංජෙකුත් එතන හිටිය නිසා මුගෙ රස්නෙ තවත් වැඩි වුණා.
මට කට්ටිය කතා කලේ මගෙ නමින් සාලිය කියලා. ඒ නමත් වාසියට හරවගත්ත මේ කුහකයා යන යන තැන්වල මට කතා කළේ "ආ සාලයා" කියලා. නත්නම් "අඩෝ සිරියා" කියලා. මම මූට මුගේ නමින් සංජීව කියලා කියද්දිත් මූ පාවිච්චි කළේ අර නම්.
හිතන්න, වැඩබිමක කම්කරුවන්, සුප්පන්, TO කාරයන්, කෝකියන්, Draughtmen ඇතුළු උස් පහත් මිනිස් සමූහයක් ඉදිරිපිට මේ විදියට කථා කළාම ඇතිවන තත්වය. මම කලින් INTRO එකේ කිව්වෙ එකයි. මුන් හිතුවෙම සිරිබිරිස් ට මොනවා කිව්වත්, මොනවා කළත් ඒක අහගෙන හිස නමාගෙන ඉන්න ඕන. කියන හැඟීමෙන් තමයි මේ කුහකයා වැඩ කළේ.
අන්තිමට වැඩබිමේ සුප්පන් පවා මට සාලයා, සිරියා කියන්න ගත්තා. තමන් ට ආත්ම ගරුත්වයක් නැති, ආත්ම ගරුත්වය කියන එකේ තෙරුම දන්නෙ නැති 02 කුහක ගේම පටන් ගත්තෙ ඔය විදියට.
එක දවසක් මම දවල්ට කෑම ට ගියේ සයිට් එකෙන් ආව ගමන්මයි. කෑම මේසෙ ඔක්කොම පිරිලා. ඉඩ නෑ ඉඳගන්නවත්. සින්ක් එක ලඟට අත් සෝදන්න ගිය මම අතේ තිබුන ෆෝන් එක හනුමට දුන්නෙ "පොඩ්ඩක් මේක අල්ල ගනින් මම අත හෝද ගන්නකන්" කියලා. ෆෝන් එක තියන්න තැනක් නැති නිසාත්, බැචා නිසාත් එහෙම කිව්වේ. මේ සක්කිලියා ඔක්කොම ඉස්සර පිට ගත් කටටම කිව්වා "උඹෙ ෆෝන් එක මොකටද මම තියාගන්නෙ, උඹ තියාගනින් උඹට ඕන තැනක" කියලා.
අසරණ වුණ මට වාත කාලේ සින්නෙක් කිව්ව දෙයක් මතක් වුණා.
"තොපිට මෙහෙ අම්මලා, තාත්තලා නෑ. ලෙඩට දුකට හැම දේටම ඉන්නෙ බැචාල. ඒ නිසා තොපි ඔක්කොම සහෝදරයො වගෙ ඉන්න ඕන".
මේ වගේ බැචත්වයට නිගා දෙන වැඩ කරපු හනුමා තවත් දවසක ඔෆිස් එකේ Draughtman කෙල්ලගෙ කොම්පියුටර් එකේ ඇසැබි වීඩියෝ දර්ශන දාපු ෆෝල්ඩර්ස් හදලා ඒක මගෙ නමින් සේව් කරළා.
ඉතින් හාමතයො, උඹම කියපන් මුන් එන ගෙට්ටුවකටවත් මට එන්න හිතේ ද,..?
***හඳයා, ජිලාපෝල් සහ දික්තලාගේ දුරකතන අංකය
මගේ ලැබීමට හෝ නොලැබීමට හෝ කැම්පස් එකෙන් කෙල්ලක් හොයා ගන්න බැරි වුණා. ඒ නිසා මම මේ දවස්වල හිටියෙ යාළුවෙන්න කෙල්ලක් හොය හොයා. ඉතින් මම මේ කතාව හඳයට ජිලාපෝල් ටත් කියලා තිබුණෙ. "මචං, හොඳ කෑල්ලක් සෙට් කරලා දියන්" කියලා.
ඔහොම ටික දවසකට පස්සෙ දවසක් හඳයා මගෙ ළඟට ආවා ජිලාපෝල් එක්ක. "සිරියා, කඩවත පැත්තෙ හැඩ කැල්ලක් ඉන්නවා. නම්බර් එක දෙන්නම්. උබෙ අතේ වැඩේ තියෙන්නෙ. කවි එහෙම ලියලා සෙට් කරගනින්" කියලා.
අඬන්න හිටිය කෙනාගෙ ඇහැට අඟිල්ලෙන් ඇන්න වගේ මේකෙන් මම උද්දාමයට පත් වුනා. මැසේජස් යැව්වා. කවි යැව්වා. ටික දවසකින් හැරෙන තැපෑලෙන් මට ආරංචි ආවා. හඳයයි, ජිලාපෝල් මට දීල තියෙන්නෙ අපේ බැච් එකේ දික්තලාගෙ නම්බර් එක කියලා. මේ සිද්ධිය නිසා මේකට මුල් වුණ කාන්තාවගෙන් මට බැනුම් අහන්න සිද්ධ වුණා.
මේක කිව්වම කාටහරි හිතෙන්න පුළුවන් ඕක ඔච්චර ලොකු සීන් එකක්ද හුත්තො, ඔය වගෙ ඒව කැම්පස් කාලෙ කොච්චර වුනාද කියලා. මේකෙ බැරෑරුම්කම ඒක නෙමෙයි. ඒ වෙනකොට මේ කාන්තාව හිටියෙ විවාහ ගිවිසගෙන.
මේක කිව්වම කාටහරි හිතෙන්න පුළුවන් ඕක ඔච්චර ලොකු සීන් එකක්ද හුත්තො, ඔය වගෙ ඒව කැම්පස් කාලෙ කොච්චර වුනාද කියලා. මේකෙ බැරෑරුම්කම ඒක නෙමෙයි. ඒ වෙනකොට මේ කාන්තාව හිටියෙ විවාහ ගිවිසගෙන.
කවුරුහරි තේරුම් කරලා දීපල්ලා මේ කාන්තාවට කියපල්ල ඇත්තටම වුණ දේ. කලින් කිව්ව වගේ මට ඕන වුණේ කාට වත් පහර ගන්න නෙමෙයි. 02 මුන්ගෙ සුදු පිරුවට ගලවලා මුන්ගෙ හෙළුව රටට පෙන්වන්න.
මතු සම්බන්ධයි.................
මතු සම්බන්ධයි.................
No comments:
Post a Comment